Kookboek: ‘Thuiskomen: de magie van doordeweeks koken’

Heel 2018 – voorjaar, zomer, herfst en winter – kwamen er twee kookboeken met de regelmaat van de klok van de plank: Thuiskomen (Dorien Knockaert) en Honger (Mme Zsazsa).

Nu is dit het ding. Als olijk duo liggen ze daar keukendiscussie’s te verhitten, want mijn lief speelt voor Team Zsazsa, ik voor Team Knockaert (hoewel ik ook niet vies ben van een transfer). Blakend van trots over elk bord dat hij op tafel tovert, hoor ik steeds weer: ‘Daar moet je nu eens echt helemaal níks voor kunnen, beste kookboek ever!’. En inderdaad: lekker, lekker.

Maar waar Honger scoort bij vegetarische wildebrassen, is Thuiskomen het feest der traagheid.  En dat is meer mijn meug, want ik schep plezier in cooking zo slow dat anderen allang in zuchtsalvo’s vervallen zijn, en misschien belangrijkst van al: ik heb geen tafel vol hongerige kinders die met mes en vork het ritme aangeven.

Dorien, dus. Ze schreef in 2017 een kook/leesboek waarin je doordeweekse vegetarische vrede vindt, met geheime wapens – knapperigheid! zondagskoken! blaadjesliefde! – en in een poëtische taal die voedsel zomaar tot leven brengt. Daar thuis is het overigens bijzonder fijn: je verandert ingrediënten naargelang je voorraadkast of moestuin, kookt op blote voeten en hecht weinig belang aan presentatie. Aan smaak en soberheid des te meer.

Machtige eierpan (p. 86)

Ik heb iets tegen witte bonen. Zelf steek ik het op mijn jaren bij de jeugdbeweging, waar je het moest zien te rooien met beenharde legerkoeken en blikjes zompige bonen in tomatensaus. Gelukkig is mijn voorraadkast wél steevast voorzien van nonchalant geschikte torentjes rode en zwarte bonen.

‘Die fotogenieke glans, die wellustig sauzige dooier, die uiterst kleine kans dat een spiegelei niet zal smaken: wat een winner.’ – Eieren waar je zacht van wordt

Die wonnen het dan ook van de witte in deze eierpan: een oerdegelijk lunchrecept (bonen, groenten, spiegeleieren) waar je naar hartenlust op kan variëren. Ik hield het bij spinazie, gooide er dat overschotje rucola bij dat in een koelkasthoek lag te verkommeren, en werkte af met verse dille en fetakruimels. Als eierfan een must have!

BE06C624-5D62-4CEA-BD57-93A2BFC45677

Kikkererwtensalade met gegrilde aubergines, granaatappel en platbrood (p. 136 & 149)

Het dankbaarst ben ik Dorien voor bruine randjes. De oven, mijn braadslede en alle groenten op dat moment binnen handbereik, zijn mijn steun en toeverlaat op werkdagen. Groenten voor quinoalunches, snelle pasta of samen met wat aardappelen het hete huisje in voor het avondeten. Geen groter genot dan dat.

‘En met de armen rond een volle, dampende bakplaat voelt zelfs de meest bescheiden kloosterzuster zich even als een danseres die uit een taart springt.’ – Grootse groenten uit de oven

Dat roosteren deed ik dan ook met de aubergines en kikkererwten (met een snuif za’atar!) in deze kruidige salade met citroen-tahindressing. In plaats van croutons maakte ik er de platbroodjes met komijn bij: ver-sla-vend! Zelfs de Team Zsazsa-supporter in huis bleef er onaflatend naar vragen. Ik zeg u: op onze keukentafel werd nooit zoveel deeg uitgerold als na het aanschaffen van dit boek.

E203736F-D219-45A6-ADE5-2296C26D09BE

Pasta met uienragout (p. 205)

De eerste keer toen ik besefte dat ik culinair verliefd was, stond ik aan een ordinaire hotdogkraam aan de ingang van een feestje vol bakvissen. Niets memorabel aan die avond, maar de traag gegaarde uien op mijn broodje van toen hebben mijn smaakgeheugen nooit meer verlaten. Jaren later fluisterde een hotdogverkoper me zijn geheime ingrediënt toe – gerookt paprikapoeder – en kijk nu: Dorien schrijft hetzelfde!

‘Geen enkele andere groente is in onbewerkte staat zo afstotelijk. Maar als je erin gelooft, ontpopt de ui zich tot een zaligheid.’ – De gelaagdheid van uien

Die gedeelde wijsheid komt in dit pastarecept zaligmakend naar voren. Vooral nodig: uien, paprikapoeder en véél geduld. Fijne extra: gebakken champignons. De salade van veldsla, babyspinazie, basilicum en augurk die ik erbij maakte, was de frisse wind die de boterige pasta graag door de haren had. De hemel op herfstavonden, lijkt mij.

A6D4BEAB-0BAF-44BC-B708-B8C6BFDD44A6

Feestelijk fruit (p. 212 & 214)

‘Fruit kan zo zinnelijk zijn. (…) Een perzik met fluwelen billen. Een dikke, druppelvormige vijg. Een bloedende zak bessen die al op is voor je thuis bent.’ – Al wat fruit nodig heeft

Ik zal nooit ijs nemen als er gebak is. Taart in vol ornaat: liefst met chocola, als het moet met fruit. Fruit eet ik graag in pure vorm, zo uit de hand, onbewerkt. Er waren dus weinig verwachtingen bij dit dessert, maar de methode – het pocheren van perziken in madeirawijn – zei me wel iets. Het romige van de plattekaas, het karaktervolle van het gepocheerde fruit en de gerookte crunch van de amandelen die ik erbij roosterde: wat een smakenfestival! Zelfs voor wie zijn zoet liever zonder fruit heeft.

31BD91A0-1871-4169-AC6A-22F9DD6FB49F

Posted by

Liesbeth is schrijver en verhalenmaker. Schrijft (over) literatuur en ander lekkers.

2 thoughts on “Kookboek: ‘Thuiskomen: de magie van doordeweeks koken’

  1. Zalige kookboeken, ik kan ook echt niet kiezen welke van de twee ik de beste vind. Ze zijn allebei anders, en met hun eigen ‘karakter’ goed. Die auberginesalade ga ik ook nog eens maken, mmm!
    En nu ga ik je blog eens verder uitpluizen. Want liefde voor koken én voor boeken: my cup of tea! 🙂

Comments are closed.